|
Aló foi a crise. Temémola polos agoiros funestos, botóusenos enriba como unha peste hai unhas semanas, laiámonos adoecidos polos lategazos no peto e, de socato, aló foi. Á volta de setembro xa se verá. ¿Atentados terroristas? ¿ETA, que era iso? ¿A ameaza islamita? ¿Golpe á pederastia en Internet? ¿Pesimismo histórico? ¿E Raúl, quen era ese tal Raúl? ¿O Castro, o que substitúe a Fidel? Ninguén sabe como pero todos eses problemas cotiás fuxiron.
Zadie Smith, a nova escritora británica, fala no seu afamado libro Dentes brancos da tradición como o novo opio do pobo, un máis aparentemente neutro e riquiño que, en realidade, agocha cadeas terribles para quen se somete a ela. Ela escribe: "Se a relixión é o opio do pobo, a tradición é un estupefaciente máis sinistro aínda, sinxelamente porque case nunca parece sinistra. Se a relixión é unha cinta de goma apretada, unha vea palpitante e unha agulla, a tradición é un preparado máis caseiro; unha cunca de te con grans de papoula triturados, ou de cacao adubado con cocaína; cousas que podería facer unha avoa." Talvez non lle falte razón á británica. Pero se a tradición é o opio sinistro, o fútbol chega cando menos, a relaxante muscular. Unha composición química que aletarga nunha nube pracenteira, inhibe a dor e a capacidade de reacción e, tamén, crea unha perigosa adición. Un acto deportivo que viste da camisola política para maior gozo dunha cadea de televisión comercial e a órbita de poder obsesivamente centralizadora e xeradora de opinión. ¿Ou acaso alguén lembra que unha marea vermella é un fenómeno natural de proliferación fitoplanctónica que pode ser tóxica para organismos filtradores como os bivalvos? |
