Ernesto Chao, actor: "Para atraer o público só hai unha fórmula: bos espectáculos que interesen"

Ernesto Chao, actor.

Pregunta.-Premio María Casares por 'As últimas lúas' e agora Premio de Honra da Academia do Audiovisual, ¿é un ano de racha?

Resposta.-Si, é un ano afortunado. Para min son os dous premios máis importantes que podía recibir, sobre todo o María Casares, que é un premio de interpretación que dan os propios compañeiros de profesión. É unha honra recibilo, sobretodo por un traballo do que estou especialmente contento, que é o personaxe de 'As últimas lúas'. Faime moitísima ilusión. Recibir un premio a unha traxectoria como é o Fernando Rey, tamén me gusta moito, aínda que penso que traxectoria aínda debo ter algunha por diante, porque non me vou retirar, así que é un premio adiantado.

P.-De momento, ninguén o leva ao asilo, como ao seu personaxe...

R.-Non, non, para nada. (Ri)

P.-O Premio de Honra dos María Casares foi para o seu paisano Rubén García, pola Mostra de Teatro de Ribadavia...

R.-Merecidísimo pola súa parte.

P.-García retírase, ¿continuará con folgos a Mostra?

R.-A Mostra xa está en marcha, lévaa unha empresa e Rubén tamén está nese equipo, doutra maneira, porque non pode facer tantas cousas, pero estará supervisando. A Mostra seguirá adiante.

P.-Este domingo remata a xira de 'As últimas lúas', ¿e despois que?

R.-O final da xira danos moitísima pena, porque estamos moi satisfeito, disfrutamos moito, pero Galicia é o que é e case xa a percorremos toda. Deixámolo non porque esteamos aburridos nin moito menos, senón porque non temos máis localidades onde ir. O mes que vén xa nos poremos a ensaiar un novo espectáculo que se chama 'Aeroplanos', dun autor arxentino que se chama Carlos Gorostiza, e vou ter o privilexio de traballar cun dos actores de Galicia máis admirado por min: Xosé Manuel Olveira 'Pico'. Imos facer un tándem que funcionará ben, porque nos entedemos moi ben tanto persoalmente como profesionalmente, e imos ser dirixidos por Rosa Álvarez, que seguro que ten o espectáculo moi claro e que quitará de nós o máis que poida.

P.-¿Fará unha xira tan intensiva como a de 'As últimas lúas' ou xa non lle quedan ganas?

R.-Pois si, porque aínda non empezamos a ensaiar e xa temos 30 funcións vendidas para o segundo semestre deste ano. Estas cousas funcionan así: ou as vendes con anticipación ou quedas na casa. Espero que en número de funcións academos as mesmas ou máis que co 'As últimas lúas'.

P.-E despois de preparar un espectáculo e ver que non quedan máis prazas en Galicia, ¿non pensan en saír fóra?

R.-Pensamos, pensamos, o que pasa é que é moi difícil saír fóra. Primeiro, porque tes que facer unha versión en castelán e se non hai unha mínima garantía de 10 ou 12 funcións, non as fas, porque non compensa o esforzo se non hai un número de funcións suficiente. Está moi difícil saír fóra.

P.-Saír fóra e gañar público son dous retos do teatro galego, ¿non?

R.-En realidade, nós tivemos bastante público, con este último espectáculo alcanzamos os 11.000 espectadores, que nunca antes conseguiramos, e non nos vai mal. Pero si que hai que crear público, porque en Galicia nunca houbo unha demanda teatral por parte do público. E para iso só hai unha fórmula: facer bos espectáculos que interesen. Non hai outra.

P.-O tirón televisivo tamén conta...

R.-Pooois, si e non. Non creas, ¿eh? De feito, aseguróche que máis da metade do público que foi ver 'As últimas lúas' entrou sen saber que era eu, porque nin sequera saía no cartel e a min se me coñece máis polo nome de Miro Pereira ca polo meu nome real. Penso que n'As últimas lúas', funcionou moito o boca a boca, que se foi estendendo, e que o espectáculo está ben. Pero o de ser un personaxe "popular" axuda un pouco.

P.-Vén de rodar 'Os mortos van ás présas'...

R.-Si. Interpreto a un sarxento da garda civil, pero moi sui generis. Todos os personaxes da película son un pouco surrealistas, é unha comedia delirante e surrealista. Foi un personaxe que me encantou facer porque para min era como un bombón de personaxe, e espero que a película teña o éxito que merece polo esforzo que se está a facer por levala adiante e polo empeño de actores, director e de todo o equipo. Desta vez vai arriba.

P.-¿Está a preparar algún outro papel para o cine?

R.-Non, non, agora estou centrado no próximo espectáculo e non preparo nada porque tampouco teño nada. Espero que me chamen proximamente para outra cousa.

P.-É unha profesión difícil...

R.-Hai que ter paciencia, porque o que teñas un éxito ou dous non quere dicir nada, podes estar na casa seis meses ou un ano sen que ninguén te chame. Hai que estar preparado sicolóxicamente; se o estás, lévase ben.

P.-Xa non quedan cines en Ribadavia, ¿séntese unha especie de exiliado?

R.-(Ri) Son un exiliado voluntario, vou de vez en cando. Non hai cines, é unha pena. Eu, que fun e son cinéfilo empedernido, recordo toda a miña infancia e a miña xuventude en Ribadavia, cando ía ao cine diariamente, porque había tres cines, e agora non queda ningún; é unha mágoa.

P.-Vostede fora presidente da Academia Audiovisual Galega, ¿percibe unhas loitas distintas a cando comezou?

R.-Avanzou moito a cousa. Agora mesmo a Academia está moito máis consolidada, ten moitos proxectos, están a realizar iniciativas interesantes como a Semana do Audiovisual Galego, e realmente está medrando moi beneficiosamente a Academia. A min me chamaran cando a Academia xa estaba medio argallada, pero a idea era potenciar o sector audiovisual, e creo que está a cumprir o seu obxectivo.

P.-¿E hoxe en día que lle falta ao audiovisual galego para consolidarse?

R.-Para min, a asignatura pendente é o cine. Faise cine en Galicia pero case sempre en sistema de co produción, pero cine realmente feito con capital e con equipo feito totalmente galego é moi pouco. Está o caso de 'Pradolongo' e de 'Os mortos van ás présas'. Son excepcións. Falta facer un cine dende aquí e con actores de aquí.

P.-O de Miro Pereira é o seu papel máis popular, ¿tamén o máis querido?

R.-Eu querer, quero a todos, pero o máis querido non é. É un máis dos moitos que fixen, aínda que durou moito tempo.

P.-E despois de todos eses anos que o acompañou, ¿quedoulle algún tic del?

R.-Espero que non, e se os teño espero quitalos.

P.-A súa traxectoria, ¿cualificaríaa de comedia, traxedia...?

R.-É un conglomerado de todos. A xente coñéceme máis polos papeis cómicos, e en concreto por Miro Pereira, pero teño feito moito drama e moita traxedia, e penso seguir facendo. Un actor, se é verdadeiramente actor, ten que dominar todos os rexistros, ou polo menos aspirar a iso.